Ο Θεμιστοκλής Πολυκράτης γεννήθηκε στη Φιλιππούπολη τo 1863 και πέθανε στην Αθήνα το 1926.
Ο Θεμιστοκλής Πολυκράτης το 1884 πήρε το δίπλωμά του από τη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Παράλληλα με τις πανεπιστημιακές του σπουδές, σπούδαζε και μουσική στο Ωδείο Αθηνών με καθηγητή τον Αλέξανδρο Κατακουζηνό.
Μετά το πέρας των σπουδών του, πήγε στη Γερμανία όπου συμπλήρωσε και ολοκλήρωσε τις φιλολογικές και τις μουσικές του σπουδές.
Αφού επέστρεψε από τη Γερμανία εργάστηκε ως φιλόλογος σε διάφορα ιδιωτικά και Δημόσια σχολεία της περιοχής της Αθήνας μεταξύ των οποίων το Παρθεναγωγείο Χιλλ και το Αρσάκειο.
Επί 20ετία ήταν έφορος των Σχολών Απόρων Παίδων του Φιλολογικού Συλλόγου ΄΄Παρνασσός΄΄ ενώ συγχρόνως δίδασκε εκεί και ως καθηγητής φιλολογίας
Πολλές μουσικές και φιλολογικές του μελέτες δημοσιεύτηκαν σε διάφορα έντυπα της εποχής.
Η δραστηριότητά του επεκτάθηκε και στη σύνθεση μελοδραμάτων όπως ΄΄Αγροικογιάννης΄΄, ΄΄Νέριος ο Δούξ των Αθηνών΄΄, ΄΄Υψηλάντης΄΄ και άλλα. Έγραψε και μουσική για τραγωδίες.
Σύνθεσε και πολλά λαϊκά τραγούδια της εποχής, καντάδες, όπως ΄΄Το Έαρ΄΄ ( ποίηση και σύνθεση δική του ), ΄΄Ένα φιλί στη μάνα μου΄΄, και ένα από τα πιο δημοφιλή τραγούδια της παλιάς Αθήνας το ΄΄Είναι στιγμές΄΄ και πολλά άλλα.
Ήταν ο πρώτος που καθιέρωσε την τετραφωνία, και μάλιστα την ΄΄α cappella΄΄ τετραφωνία, μια και η Εκκλησία μας δεν δέχεται την χρήση οποιουδήποτε οργάνου στους ναούς της.
Το 1897 δημιουργεί τη χορωδία του στον Αγιο Γεώργιο Καρύτση και την διευθύνει ανελλιπώς μέχρι τις 20 Οκτωβρίου 1913, οπότε αποχωρεί και αναλαμβάνει τη διεύθυνση της χορωδίας του Αγίου Διονυσίου του Αρεοπαγίτη, την οποία και διευθύνει μέχρι το 1920.
Το 1920 αναλαμβάνει τη διεύθυνση μιας πολύ μεγάλης χορωδίας στο Μητροπολιτικό Ναό της Αθήνας που τη διευθύνει μέχρι την ημέρα του θανάτου του το 1926.
Η διεύθυνση των τριών αυτών αξιόλογων χορωδιών, Αγίου Γεωργίου Καρύτση, Αγίου Διονυσίου Αρεοπαγίτη και του Μητροπολιτικού Ναού , οι πρακτικές ανάγκες της συμμετοχής της χορωδίας στις Λειτουργικές και στις μυστηριακές διαδικασίες της Εκκλησίας μας και η μεγάλη του επιθυμία να ακουστούν τα έργα του από ολοκληρωμένες χορωδίες, σαν αυτές που διηύθυνε ο ίδιος, τον υποχρέωσαν να ασχοληθεί σοβαρά και έντονα με τη σύνθεση σχεδόν όλων της ύμνων της Ορθόδοξης Εκκλησίας και της Θείας Λειτουργίας του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου.
Ήταν ένας εξαίρετος χαρακτήρας, σοβαρός, σεμνός, καλοσυνάτος, αλλά και ακάματος εργάτης της μουσικής. Ήταν αποδεκτός όχι μόνο από τους οπαδούς της τετραφωνίας αλλά ακόμα και από τους αντιπάλους του, τους φανατικούς λάτρεις της βυζαντινής μας παράδοσης.
Σήμερα έχει γίνει αποδεκτός σαν ο πιο αξιόλογος Έλληνας συνθέτης Εκκλησιαστικής Μουσικής.
<< επιστροφή στην κορυφή

Ο Θεόδωρος Σπάθης γεννήθηκε το 1883 στην Αθήνα και πέθανε στις 2 Μαρτίου του 1943.
Ήταν γιoς του γιατρού Σπύρου Σπάθη που ήταν και διευθυντής της Χορωδίας του Ορθόδοξου Ναού, του Αγίου Στεφάνου, στο Παρίσι.
Ο Θεόδωρος Σπάθης βρέθηκε πολύ μικρός με τον πατέρα του στο Παρίσι και στα 14 του χρόνια πρώτευσε στον εισαγωγικό διαγωνισμό του Ωδείου του Παρισιού. Σπούδασε βιολί με τους Μπρεν και Μπερτελιέ και σύνθεση με τους Λερού και Λαβινιάκ. Όντας μαθητής διετέλεσε κορυφαίο βιολί στην ορχήστρα της όπερας του Παρισιού.
Αποφοίτησε με Α΄ έπαινο το 1906 και αμέσως έκανε καλλιτεχνικές περιοδείες στο Λονδίνο, στο Βέλγιο, στη Μασσαλία, στην Ισπανία και στην Αμερική.
Για 12 περίπου χρόνια ήταν 2ος μαέστρος σε διάφορα θέατρα του Παρισιού και από το 1914 μέχρι το 1928 ήταν και μαέστρος της χορωδίας της ορθόδοξης εκκλησίας της Μασσαλίας.
Το 1925 ήρθε στην Ελλάδα ως μαέστρος και διηύθυνε 3 συναυλίες. Όμως το 1929 εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Αθήνα. Στις 9 Ιουνίου 1929 ανάλαβε τη διεύθυνση της Χορωδίας του Αγίου Γεωργίου Καρύτση την οποία και διηύθυνε για πολλά χρόνια. Παράλληλα ήταν και διευθυντής, μέχρι το θάνατό του, του Μουσικού τμήματος του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Έγραψε τις όπερες ΄΄Κυρά Φροσίνη΄΄ και ΄΄Ο Λάμπρος με τη Θυγατέρα του΄΄ και τις οπερέτες ΄΄Αββάς Βοναπάρτης΄΄, ΄΄Οι χαρές του Μινωταύρου΄΄ , ΄΄Με φίλησες΄΄, ΄΄Ο Πρωταθλητής΄΄, ΄΄Η δίγαμη μαιτρέσσα΄΄, ΄΄Η μοντέρνα γυναίκα΄΄, και άλλες. Έγραψε πολλά συμφωνικά έργα, μουσική δωματίου και πλήθος τραγουδιών καθώς και εκκλησιαστική μουσική.
<< επιστροφή στην κορυφή

Ο Τάκης Γλυκοφρύδης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1893 και πέθανε το Δεκέμβριο του 1944.
Από 8 ετών έπαιζε κιθάρα και μαντολίνο στην ορχήστρα του Νίκου Κόκκινου του οποίου ήταν και μαθητής.
Σπούδασε θεωρητικά στο Ωδείο Αθηνών από όπου πήρε το δίπλωμά του το 1922.
Ήταν μέλος της Χορωδίας Αθηνών και το 1927 ίδρυσε και διηύθυνε την ΄΄Ελληνική Χορωδία΄΄.
Εξαίρετος συνθέτης τραγουδιών, θρησκευτικών ύμνων, δημοτικών τραγουδιών, συνθέσεων που ήταν πολύ αγαπητές και στους ομότεχνούς του και στο ευρύ κοινό. Ο Αλέκος Θεοφιλόπουλος και πολλοί άλλοι παλιοί τραγουδιστές τον αποκαλούσαν ΄΄ο Σούμπερτ της Ελλάδος΄΄.
Σύνθεσε κάποιες οπερέτες ( Ποσειδών Μασκαράς, Κύριος Διακριτικός ), μουσική υπόκρουση για τις τραγωδίες Ηλέκτρα και Ικέτιδες και τη μουσική μερικών μουσικών κωμωδιών.
Έκανε μια μεγάλη προσπάθεια για την προώθηση της πολυφωνικής θρησκευτικής μουσικής.
Στο τέλος του 1943 ανάλαβε τη διεύθυνση της Χορωδίας του Αγίου Γεωργίου Καρύτση που δυστυχώς διεκόπη από τον ξαφνικό θάνατό του, που συνέβη στις τελευταίες μέρες του Δεκεμβρίου του1944.
Ένα από τα σχέδιά του για την εκκλησιαστική μουσική ήταν, και η εκτέλεση εναλλάξ κατά Κυριακή από τη Χορωδία του Αγίου Γεωργίου Καρύτση , των ολοκληρωμένων Λειτουργιών των διαφόρων ελλήνων συνθετών.
<< επιστροφή στην κορυφή

Ο Αλέκος Θεοφιλόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα, στις 21 Απριλίου του 1904, και πέθανε στις 19 Μαρτίου του 1993.
Η αγάπη του για την Μουσική τον οδήγησε ώστε από τα 11 του χρόνια να μαζεύει τους φίλους του και να προσπαθεί να τους διδάξει ύμνους.
Στα 14 του χρόνια είναι μέλος της χορωδίας του Αγίου Διονυσίου της οδού Σκουφά, υπό τη διεύθυνση του Διονυσίου Βερτέλη, ο οποίος διαβλέποντας ένα καλό τραγουδιστή τον έγραψε στο Ωδείο Αθηνών.
Μετά τη Χορωδία του Αγίου Διονυσίου, ο Αλέκος Θεοφιλόπουλος μετακινήθηκε και σε άλλες εκκλησιαστικές Χορωδίες μια και είναι πλέον περιζήτητος εκκλησιαστικός τενόρος.
Το 1932 πήγε στη Χορωδία του Αγίου Γεωργίου Καρύτση που τη διηύθυνε ο Θεόδωρος Σπάθης καί έκτοτε δέθηκε για πάντα με την Χορωδία του Καρύτση, μια και έμεινε εκεί, 61 χρόνια, μέχρι το τέλος της ζωής του.
Τα πρώτα μαθήματα τραγουδιού τα πήρε από την σοπράνο Χριστίνα Κυριαζή, μετά από τον Κίμωνα Τριανταφύλλου και τέλος από την Ακαδημία του Κωστή Νικολάου, το 1938, πήρε το Δίπλωμα του μονωδού.
Από το 1936, αν και δεν έχει πάρει ακόμα το Δίπλωμα του μονωδού, ο Θεοφιλόπουλος είναι μόνιμο στέλεχος του Ελληνικού Μελοδράματος. Πρωτοεμφανίζεται στο ρόλο του Ρανταμές στην Αΐντα του Βέρντι και είχε τέτοια επιτυχία ώστε τελικά τραγούδησε το ρόλο πολλές φορές. Η επιτυχία του αυτή, το ταλέντο του και η ανεπανάληπτη φωνή του τον καθιέρωσαν ως πρωταγωνιστή και σε πολλές άλλες όπερες.
Τη δεκαετία 1936-1946, παίρνει μέρος σε ραδιοφωνικές εκπομπές, σε υπαίθριες συναυλίες και δίνει πολλά ρεσιτάλ στην Αθήνα και σε επαρχιακές πόλεις.
Λίγο πριν από τον πόλεμο ο Δήμαρχος της Αθήνας, Κώστας Κοτζιάς, του δίνει μια υποτροφία 600.000 δραχμές για να πάει για σπουδές στη Γερμανία. Έτυχε ο πόλεμος καί έτσι δεν μπόρεσε να φύγει.
Το 1945-1946 πηγαίνει στο Γιοχάνεσμπουργκ, στη Νοτιοαφρικανική Ένωση, όπου είναι ένα ανθηρό μουσικό κέντρο, παίρνει μέρος σε συναυλίες με Συμφωνικές Ορχήστρες, δίνει ατομικά ρεσιτάλ, και τραγουδάει σε ραδιοφωνικούς σταθμούς στις πόλεις Johannesburg, Pretoria, Durban, Cape Town, East London και Port Elisabeth.
Την ίδια εποχή συνεργάζεται με την όπερα του Covent Garden και με διάσημους τραγουδιστές που βρίσκονται στο Johannesburg, και λαμβάνει μέρος ως πρωταγωνιστής (Καβαραντόσι) σε δύο παραστάσεις της Τόσκα και (ως Ρανταμές) σε παραστάσεις της Αΐντα. Οι παραστάσεις δίνονται στο θέατρο "His Majesty's" του Johannesburg.
Όταν επέστρεψε στην Αθήνα από τις θριαμβευτικές του εμφανίσεις στο Γιοχάνεσμπουργκ, με υπόδειξη των ιατρών αναγκάστηκε να σταματήσει το τραγούδι.
Έτσι τον έχασε η Όπερα και τον κέρδισε η Εκκλησία. Το δεύτερο τρίμηνο του 1946, τον κάλεσε ο πρωτοπρεσβύτερος του Ναού του Αγίου Γεωργίου Καρύτση και του ανάθεσε πλέον και επίσημα τη διεύθυνση της Χορωδίας του Ναού.
Πάντα προσπαθούσε οι εκτελέσεις τις χορωδίας του να είναι άψογες, αδιαφορώντας για τον κόπο που έπρεπε να καταβάλλει και ακόμα είχε την απαιτούμενη προσωπικότητα που ενέπνεε τους χορωδούς του να κάνουν και αυτοί το ίδιο.
Ο Αλέκος ( ο Δάσκαλος) πίστεψε πως με την ορθή και ανεπανάληπτη διδασκαλία του η Χορωδία έφθασε σε τέτοια ποιοτική απόδοση που τις έδινε το δικαίωμα να εμφανισθεί σε οποιαδήποτε πόλη του κόσμου.
Από το 1961 άρχισε τις περιοδείες σε διάφορες πόλεις της Ευρώπης και το 1974, για καθαρά λειτουργικούς λόγους, δημιούργησε το Σωματείο "Χορωδία Αγίου Γεωργίου Καρύτση".
Η αναγνώριση της ποιότητας της χορωδίας στο Εξωτερικό ήταν η πρόσκληση της στη Γαλλία το 1981 από τη Φωνογραφική εταιρία "Armonia Mundi", όπου η χορωδία έγραψε ένα δίσκο με τη Λειτουργία του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου σε σύνθεση Θεμιστοκλή Πολυκράτη και δύο ύμνους συνθέσεις του Θεοφιλόπουλου (του Δάσκαλου).
Σπάνια κανείς άκουγε το όνομά του. Οι φίλοι και οι συνεργάτες του, είτε συζητούσαν μαζί του, είτε μεταξύ τους τον αποκαλούσαν "Δάσκαλο" και έτσι έμεινε, ο Δάσκαλος.
<< επιστροφή στην κορυφή